Ահագին ժամանակ է պասիվ եմ:

Ըհը: Լավա որ վերջապես որոշեցի գրառում /փոսթ/ անել իմ բլոգում:
Դե ինչպես գիտեք հիմա աշխատում եմ Ձմեռային Փառատոն Հայաստան նախագծի վրա, ու դրա համար էլ քիչ ազատ ժամանակ ունեմ:
Ուրեմն փառատոնի շրջանակներում հազիվ կարողացա հանդիպում ունենալ հայտնի ձաղկի խանութներից մեկի PR-շիկի հետ: Դե հանդիպման իմաստն այն էր, որ նրանք մասնակցեին Ձմեռային շքերթին, որը տեղի է ունենալու դեկտեմբերի 19-ին, ժամը 14:00-ին Սայաթ-Նովա-Աբովյան խաչմերուկից մինչև Սիրահարների այգի: Դե շքերթին մասնակցելու են տարբեր կերպարներ, մեքենաներ, շարժաբեմեր, ակրոբատներ, պարա-նվագա-երգախմբեր:
Ինչ երկարացնեմ, հանդիպման ժամանակ մեզ դիմավեց ՓիԱռշիկը, իրականում նա այդքան էլ շիկ չէր, ու հենց տեսա մոտս ՎԱԽ ՄՈՐՍ ԱՐև ԱՐԱ ԷՍ ՕՎ ԷՐ ասոցիացիան առաջացավ: Բայց դե, կանգնեցինք ու նայում եմ դեմքին, ասում եմ "ԵԿԵԼ ԵՄ….. մի տեղ նստենք ներկայացնեմ ընդհանուր ծրագիրը", հնչում է պատասխան,-
"Մենք նստելու տեղ չունենք": Ըհը ստեղ կարելի է լիքը ղժժալ, բայց դե արդեն էսքանը հերիք է: Հաջորդը մինուսը, 7.5 րոպեանոց հանդիպման ընթացքում ժպիտի նշույլ չտեսա դեմքին: Մտածեցի փող հավաքեմ դեմքին ժպիտ կարել տալու համար լօօօօօօօօօօօօօօօլ: Այդ ժամանակի ընթացքում դեմքին այն արտահայտությունն էր, որ յանիմ ԱՐԱ ԴՈՒ ՕՎ ԵՍ, ԽԻ ԵՍ ԵԿԵԼ???
Ու հիմա իմ համար ինչքան էլ հարազատ ու սիրելի մարդու համար այդ խանութի մատուցաց ծառայության ապրանք պետք լինի երբեք այդտեղից չեմ առնի, քանի որ այդտեղ մտնելուց մոտց ցավագին և դառը հիշողություններ կարդնանան, համ էլ չեմ ուզում հիասթափվել իմ մասնագիտությունից, որի մասին քչերը գաղափար ունեն, просто PR-ը շատերի մոտ գեղեցիկ է հնչում ու մտածում են որ իրենք էլ են դրանցից ունենլում որ մյուսներից հետ չմնան, բայց դե ում են ընդունում աշխատանքի, դա արդեն լուրջ խնդիր է: իմ կարծիքով ՓիԱռ-շիկ ընտրելու համար պետք է գոնե բառարանում կարդալ, որ PR մասնագետը պետք է հաճախորդներ բերի, այլ ոչ թե……. իմ կարգավիճակում դնի:
P.S. Ու մեկ մեկ ժպտա:Դա կարևոր զենք է: 🙂

Advertisements

Վերջապես գտա:

Բացի այն որ երկու օր է հանգստանում եմ, այսօր մի հաճելի բան գտա:
Ուրեմն LJում կարդում էի ընկերներիս գրառումները, կարդում էի ու կարդում. մեկ էլ Լուսոյի`իմ նոր  ընկերոջ post-ը աչքիս ընկավ http://moon-lusin.livejournal.com/103199.html
ու այնտեղ գտա մի խմբի անուն, որը երկար ժամանակ փնտրում էի: ACDC մի անգամ նրանց երգերը լսել էի, բայց հեղինակին չէի կարող գտնել: Իսկ հիմա ի շնորհիվ Moon-ին գտա այդ խմբի անունը ու էսօր սաղ օրը դա էի լսում: 🙂
Բա Լուս ջան 😉

Թարմ նկարներ Ախալքալաքից

  Հենց նոր եմ նկարել: Ինձ շատ ուրախացրեց, երբ քաղաքի փողոցները ահս վիջակում տեսա: Սակայն հիմա մնում է, որ հասարակությունը օգտագործի այս ամենը:
 Չնայած այս ամենին քաղաքում դեռ կան դարուփոս, ցեխոտ ու քանդված փողոցներ, բայց դե հուսանք որ ժամանակի ընթացքում կբարեկարգվեն այդ ամենը:

կենտրոնական փողոցն է, դիմացը շրջանային վարչության շենքն է, որը նույնպես վերանորոգվել է:
 

Թարմ թարմ գծեր: Հենց նոր են սպիտակեցնում 100 տարի նման գծեր չտեսած փողոցները:

Ասֆալտապատած և լուսավորած կենտրոնաան փողոցը:

Կենտրոնական փողոցներում արդեն այսպիսի բաներ էլ կան: Ու ուրախացնում է այն, որ ժողովուրդը սկսել է այն օգտագործել:
 

 

Ինչու է ընդունված միայն աղջիկների համար???

   Վերջերս շատ հաճախ եմ նկատում, թե ինչպես են երկու աղջիկ իրար ձեռք բռնած քայլում: Միշտ փորձել եմ հասկանալ, թե ինչ կարող է դա նշանակել, այսինքն սոցիալական փոխհարաբերություններում դա ինչ նշանակություն կարող է ունենալ, սակայն պատասխան չեմ գտնում:
  Եկեք հիմա համեմատենք, թե ինչպես կմեկնաբանվեր, եթե հայ երկու արական սեռի  (արտաքին տեսքից) ներկայացուցիչ իրար ձեռք բռնած քայլեն` հաստատ ռադիկալ մեկնաբանություններ կլինեն, նույնիսկ եթե մի փոքր "քյարթույոտ" դեմքեր ել եղան, պատկերացնում եմ թե ինչ կլինի դրանց վիճակը: Սակայն արի ու տես, որ մենակ "տղաներին" են հալածում /ու լավ են անում/: Հիմա անդրադառնանք էլի աղջիկներին: ինչու նրանց այդ տիպի վարքը անտարբեր է ընդունվում? Միթե "գոմիկ" աղջիկ լինելը էտքան էլ վատ բան չի?

Էհհհհհհ, արդեն սկսում եմ մտահոգվել իմ ապագա սերունդի մասին:
Լավ չի!!!!

Նոր հոդված

Հայ թուրքական հարաբերությունների վերաբերյալ իմ նոր նաշխստությունը կարող եք կարդալ այցելելով` http://eduardlevanyan.thearmenia.com/

Ջավախքի ճանապարհին

           Վերջը որոշեցի երկու օրով գալ ծննդավայր: Ահագին ծանրաբեռնված ամիս ունենալուց հետո, հիմա գտնվում եմ երկօրյա հանգստի մեջ: ասեմ որ բավականիան բեղմնավոր ամիս էր, ինչպես ուսման բնագավառում, այնպես էլ` աշխատանքային:
            Երբ գալիս էի Ջավախք ինձ շատ ուրախացրեց այն, ինչ տեսա ճանապարհին` վերջապես վերանորոգում են ճանապարհը: չիմացողներին ասեմ, որ Հայաստանի սահմանից մինչև Նինոցմինդա ճանապարհ ահավոր վիջակի էր, շատ անգամ այդ ճանապարհի պատճառով ցանկություն չէր առաջանում գնալու ծննդավայր: Իսկ հիմա` խնդրեմ նկարները:


 

ԻՄ բլոգերից

Ես ունեմ բլոգ նաև LJ-ում, որտեղ ավելի հաճախ եմ գրառումներ անում: Իմ էջը կարող եք բացել սեխմելով այստեղ`

կամ կարող եք այցելել իմ բլոգը TheArmenia.com-ում, որտեղ զետեղված են հիմնականում գիտական աշխատություններ`